این همان صندلی ای است که هشت سال قبل با عوام فریبی تصاحبش کردی. این همان صندلی ای است که چهار سال قبل به هر قیمتی برای خودت حفظش کردی. دروغ گفتی. تهمت زدی. بی اخلاقی کردی. کارشنکی کردی. توهین کردی. مخالفانت در خیابان کشته شدند، زندان شدند، شکنجه شدند و در زندان جان دادند. قلم های مخالفت شکستند. دکان های مخالفت تخته شدند.
در همان روزها بود که فردی به تو گفت که این صندلی ارزش این همه بی اخلاقی را ندارد. فردی که مقابلت بود. فردی که گفت چقدر دروغ گویی. فردی که اکنون در بند است. گوش ندادی. اکنون این صندلی را باید تحویل دهی.
ای کاش سربلند بودی اما وقیح تر از قبل تحویل می دهی. آباد نوپایی را گرفتی و ویرانه ای تحویل می دهی. در حالی که هنوز هم به مردم این سرزمین وقیحانه دروغ می گویی.
تو بودی که سال ۸۴ از دولت سابق خواستی تا در روزهای آخر قانون جدید تصویب نکند تا بی نظمی نشود اما تو در این روزها شخم زدی قوانین را. اسمش را هم گذاشتی برنامه داشتن تا روز آخر و عزل و نصب کردی برای دولت بعدی. تو تشنه تر از این حرف هایی برای قدرت. تو تا توانستی گناه کردی برای این قدرت.
در حالی که ملتی به خاطر سوء مدیریت تو گرسنه هستند و پدران شرمنده فرزندان برای لقمه ای نان، آن وقت تو به همقطاران و مجیزگویانت نشان ملی به ارزش صد سکه طلا می دهی. اگر هشت سال از کنار تو نخورده بودند چند روزه نونوار شدند. این سکه ها حق مردم بود که بخشیدی به دوستانت.
حتی مجلس مثلاً مردمی نیز از تو حق سؤال در مورد به خطر انداختن معیشت مردم را نداشت. هنوز هم این سؤال باقی است که چرا از تو حمایت شد که دست آخر فاسد ترین دولت تاریخ با اختلاص های کلان را تحویل دهی. فاسدترین و ناموفق ترین دولت که چه زندگی ها به خاطر سوء مدیریتش فنا شد و چه دل ها شکست و چه درد ها درمان نشد و غرور ملی امان نقش بر آب شد و منافع ملی امان از دستت رفت.
رئیس جمهور قبلی را از دفترش راندی اما اکنون دفتر رئیس جمهور سابق با عنوان دفتر رئیس جمهور نهم و دهم تأسیس کردی. هشت سال قبل مشورت لازم نبود گویا. الان لازمه چون ظاهری هم که شده باید صندلی ات را حفظ کنی و به زور برای خودت اعتبار بخری. اعتبار را رئیس جمهور سابقت داشت که بی هیچ عنوانی محبوب ماند.
ای کاش فقط ذره ای از کسی که پیش از تو به این صندلی تکیه زده بود اخلاق می آموختی تا هشت سال رئیس جمهوری با ادبیات و منش و کردار لومپنیستم نداشتیم.
تو از امام زمان مایه می گذاشتی و مدعی ارتباط و رهرویی او بودی. غافل از این که امام زمان مرد بت شکن تاریخ است نه بت ساز. تو دروغ گو بی اخلاق را چه به این حرف ها.
تا توانستی و اطرافیانت توانستند وقیحانه از مقدسات مردم سوء استفاده کردید. وقیحانه تو را در کنار معصومین قرار می دادند و مقایسه می کردند. وقیحانه از رجعتت می گفتند و منزلت پیامبری ات و ...
خیانت در امانت داشتی. کشور و دولت امانت مردم بود دست تو که ویرانه تحویل دادی.
تو رئیس جمهوری هستی که از رفتنت جشن برپا شده.
...
اما در هر صورت پیر شدی، زحمت کشیدی، کارهای مثبتی هم داشتی. پس خسته نباشی و خداحافظ ...
