ژاپنی‌ها عادت دارند تلاش کنند، کار کنند.
برای ژاپنی‌ها شکست یعنی شکست و تجربه و پیروزی یعنی نتیجه تلاش.
ژاپنی‌ها میدون فوتبال را با میدون جنگ اشتباه نمی‌گیرند که شکستشون بشه باعث افتخار.
ژاپنی‌ها باخت جلو تیم‌های بزرگ و کم گل خوردن و دقیقه نود گل خوردن را تا یک هفته به صورت حماسی جشن نمی‌گیرند. اونا برای لایی زدن و باختن حماسه ملی نمی‌سازند. به جاش شکست را می‌پذیرند و تلاش می‌کنند برای بهتر شدن.
داستان فوتبال ما مثل داستان کل کشور ماست. همیشه در تاریخ از شکست‌هامون و قربانی شدن‌هامون و مظلومیتمون و تحریم و شهادت و ... حماسه ساختیم و ملتی شدیم که عادت کردیم به شکست‌های قهرمانانه در هر عرصه‌ای و این روزها عرصه‌ی سیاست و اقتصاد و ورزش.
پ.ن یک: من هم از فوتبال بازی کردن ایران و غیرتشون جلو قهرمان جهان لذت بردم ولی هر چیزی حدی داره. بازی ایران از لحظه‌ای که گل خورد قشنگ شد که شجاعانه حمله کرد.
پ.ن دو: گروه ژاپن آسونه ولی ژاپن مثل ما تو محوطه‌ی جریمه خودش دون نمی‌پاشه که هر تیمی نود دقیقه بهش حمله کنه و افتخارش بشه مقاومت کردن. برای همین اگر گروه ژاپن مال ما بود باز هم مثل بازی با مراکش تو محوطه‌ی جریمه خودمون مقاومت قهرمانانه را انتخاب می‌کردیم نه حمله‌ی شجاعانه.
پ.ن سه: تو بازی ایران و اسپانیا اولین بار بود در زندگی‌ام که گل خوردن اسپانیا یعنی تیم همیشه محبوبم خوشحالم می‌کرد.
پ.ن چهار: مخصوصاً امشب نوشتم. انشالله فردا می‌بریم. با تکیه به غیرت خودمون. بدون این که نیاز باشه کیروش دل هموطنانش را بشکنه بشه متهم ردیف اول ملی کشورش.
حرف آخر: وقتی ملتی در یک نقطه‌ای قبول کنه که شکست خورده، اشتباه کرده، شکست را بپذیره و به جای پافشاری و قداست دادن به شکست و ادامه‌ی مرگ‌بر گفتن‌ها کار و تلاش کنه، اونوقت بدون داد و فریاد و حماسه‌سرایی همه رقباش را ناکام می‌کنه. مثل ملت ژاپن بعد جنگ جهانی.
فوتبال تماماً درس زندگی درش هست.