قبلا تکلیفمون را با حیات از نوع زمینی و موجودات احتمالا هوشمند فضایی معلوم کردیم. اما حیات به صورت بنیادین و تک سلولی قضیه اش فرق داره و احتمالش به مراتب بیشتره حتی می شه گفت که قطعیه.

برای سیاره مریخ این ایده وجد دارد که در مبحث آلاینده ها در رشته مکانیک سیالات شناخته شده است.

مریخ سطحی خشک و خاکی دارد و جو آن نسبت به دیگر کرات ایمن تر است.

مشکل اصلی مریخ نوسان دمای زیاده از حد آن است و هوای سرد مریخ و این نوسان دمای بین شب و روز زمینه حیات را در این سیاره از بین می برد. البته حیاتی که ما می شناسیم.

دانشمندان استفاده از ماشین های مخصوصی را پیشنهاد داده اند که در سطح سیاره حرکت کرده و خاک را بلعیده و آلودگی دی اکسید کربن تولید می کند. این گاز آلاینده یک گاز گلخانه ای است. عمل مذکور دقیقا بلایی است که بر سر زمین آورده ایم. گاز گلخانه ای دما را در جو سیاره محبوس می کند و نوسان کم شده دمای جو سیاره افزایش می یابد. یعنی دقیقا همان چیزی که در زمین به یک مشکل بزرگ تبدیل شده در مریخ موهبت است. اصولا خرابکاری راحت تره.

حال با یک سیاره با جوی آکنده از گاز گلخانه ای دی اکسید کربن و نوسان دمای مناسب و دمای مناسب مواجه هستیم. با کشت جلبک های مخصوص که دی اکسید کربن مصرف می کنند و اکسیژن پس می دهند در سطح سیاره مساله گازهای حیاتی هم کم کم حل می شود. حالا تازه موقعیت برای حیات بنیادین فراهم شده.

برای مریخی که نصف زمین قطر دارد معقول ترین راه حل به نظر می رسد.