از کوه برگشتم. تجربه خوبی بود. بعدا راجع بهش می نویسم.

خواستم به یکی از مطالب خرچنگ جواب بدهم. به درد بقیه هم می خوره.

مطلبش مربوط به بحث فرار نه مهاجرت در وبلاگ من بود (احتمالا من باید بروم ... ) . به نظر می اومد که فکر کرده و در این نتیجه گیری مشورت با افراد و دوستان موثر بوده.

خواستم بگم که اگه من اون مطلب را نوشتم برای این بود که اگر می ری بدونی چرا می ری و اگر نمی ری فکر نکنی که چیزی از دست دادی . خلاصه برای کارت دلیل روشن و واضح و منطقی داشته باشی.

اگر بروید ناراحت خواهم شد. اما دلیل نمی شه که کار شما درست نباشه. چه اون هایی که اسم بردم چه اون هایی که فراموش کردم.

اگر نروید کنار هم می مونیم و کار می کنیم و باعث رشد هم می شویم.

اگر بعد از رفتن برگردید خیلی خوشحال می شوم و با هم و کنار هم می گذرانیم.

اگر بعد از رفتن برنگردید بسیار ناراحت می شوم اما به خودم مربوطه. اون وقت از شما یک خاطره می مونه و وبلاگ نویسی می شه یک وسیله خوب برای این که از تنهایی در بیایی (پیرو این مطلب آخرت).

در مجموع حرف من اینه که فقط نظرم را نوشتم و هر کاری که می کنید و هر تصمیمی که می گیرید محترمه و به خودتون مربوطه و به گردن من نیندازید.

پ.ن : امروز اصلا حس نوشتن نداشتم. خیلی گرفته ام.