یادمه وقتی فیلم مسیر سبز (Green Mile) را برای اولین بار از تلویزیون می دیدم سردرد داشتم. شدیدا خسته بودم و خوابم هم میومد. شاید هر فیلم دیگه ای بود خاموش می کردم و می خوابیدم . ولی من فیلم قبلی این کارگردان (رستگاری از شاوشنگ) را دیده بودم و خیلی روی من تاثیر داشت. برای همین با خودم فکر می کردم که به این کارگردان (فرانک دارابونت) اطمینان دارم . پس تحمل کردم و فیلم کم کم قشنگ شد و در آخرش به اوج رسید و من فهمیدم که اگر اطمینان نمی کردم یک فیلم خوب را از دست داده بودم.

                        

از اون موقع حواسم هست که من هم زیر نظر یک کارگردان دارم کار می کنم. کارگردانی که فیلم نامه را کامل دست من نداده. کارگردانی که بعضی وقت ها به خصوص این چند سال اخیر خیلی سخت گیر می شه. کارگردانی که به من اجازه بداهه گویی و دست کاری دیالوگ ها و فیلم نامه ها را داده و تو هر ژانری که می خواد و هر تیپ بازی ای از من می خواد استفاده می کنه. کارگردانی که مجبورم کرده که اختیار داشته باشم.

باید به آقای کارگردان اطمینان کنم وگرنه نمی تونم ادامه بدهم.