"وقتی پرومته انسان را می‌آفرید، دو کیسه بر گردن هر انسانی آویخت. یکی پر از نقایص و عیوب دیگر آدم‌ها بود، که این کیسه را در جلوی روی آدمی آویزان کرد و کیسه‌ی دیگر عیب‌های خود آدم بود که این کیسه را پشت سر انسان قرار داد. نتیجه آن شد که آدم‌ها به جای آنکه عیوب خود را ببینند، فقط عیوب و کاستی‌های دیگران را می‌بینند."
به نظرم خوبست همه، بویژه رئیس جمهور محترم، قدری به کیسه‌ی پشت سر خود عنایت کند؛ البته اگر نوری که ایشان را احاطه کرده، اجازه دهد ...

پ.ن : بند دوم از نوشته های خانم دکتر کدیور انتخاب شده است.