عالی قاپو کاخی است که در میدان نقش جهان واقع شده و به نظر می رسد که محل استراحت و تفریح پادشاه و همسرانش بوده است. عمارت عالی قاپو در نگاه اول بسیار جمع و جور و ساده است ولی نکاتی دارد که هر کسی از آن مطلع نیست.

نوع معماری دیوارهای عالی قاپو طوری است که صدا را به طرز جالبی منعکس می کند. به طوری که اگر شما رو به دیورا بایستید و صحبت کنید صدای شما به وضوح توسط شنونده دیگری روبه روی دیوار مخالف شنیده می شود. (البته خودم این مساله را بعد از بازدید فهمیدم و امتحان نکردم).

در طبقه بالایی عمارت یک حوضچه خالی وجود دارد. همان طور که قبلا گفتم اصفهان یک کوه بیشتر نداره به نام صفه. در قدیم از این کوه یک چشمه بزرگ جاری بوده. ارتفاع ایوان عمارت طوری تنظیم شده که از ارتفاع آبشار کوه که کیلومترها آن طرف تر قرار دارد کمتر باشه و با کانال کشی از چشمه به عمارت ، حوضچه عمارت با پمپاژ طبیعی آب همواره پر آب بوده است. البته این چشمه اکنون بسیار کم آب شده و تقریبا نمی شه رویش حسابی باز کرد.

اما چیزی که هر بیننده ای را متاسف می کند این است که تقریبا هیچ نقش و نگاری بر روی دیوارها باقی نمانده و عملا لذتی از دیدن بنا برده نمی شود. به راستی این نقش و نگارها چه شده اند. کار مردم بوده ؟ یا حکومت یا ...  . اگر به قول بعضی ها کار جمهوری اسلامی بوده پس چرا فقط این عمارت. چرا نقاشی های کلیسای وانک دست نخورده مانده. و یا نقاشی های بزمی و رزمی کاخ چهلستون ؟ پس این مورد را نمی تونم قبول کنم. اگر کار مردم عادی بوده علت چیست ؟ آیا چیزی جز کینه است؟ در این مورد می خوام از زاویه ای جدید نگاه کنم. چه بلایی در دوران شاهنشاهی بر سر این مردم آمد که حتی تحمل تقاشی ها را هم نداشتند ؟ یا نکنه دلیلش فرسایش تاریخیه ؟ نمی دونم.

اما مورد دیگری که ما را متاسف کرد نوشته شدن یادگاری های متعدد توسط یک سری ابله بود. کی باید مردم بعضی جاها به این سطح شعور برسند که دیوار یک مکان تاریخی جای نوشتن یادگاری با خودکار نیست ؟!!