بعد از چند روزی که از بازخورد پایان یافتن این سریال گذشت، شاید پرداختن به تحلیل اون بتونه بهانه ای باشه برای صحبت کردن راجع به نقش و جایگاه هنر.

بحث خاصی نیست. سریال از نظر من به معنای واقعی یک شاهکار بود. خصوصا سکانس های جنگ جهانی در مجارستان. هنوز هم برام عجیبه که چطور لوکیشن های به این وسیعی با این دقت فوق العاده طراحی و اجرا شد.

اما اصل حرف من اینه که ، اگه سال ها شعار بدی ، داد بزنی ، سخنرانی کنی ، هولوکاست را به تمسخر بگیری، سند و مدرک جور کنی ، سوتی های سیاست مدارهای ابر قدرت را توی اخبار مسخره کنی و ... امکان نداره بتونه تاثیری که سینمایی بازمانده به ساخته سیف ا... داد و سریال مدار صفر درجه به ساخته حسن فتحی ، روی دیدگاه عموم داشت را داشته باشه. این سریال چه از لحاظ عدالت و عدم جانبداری و چه از لحاظ رو کردن اسناد یک حرکت غیر قابل انتظار تلقی می شد. خصوصا در قسمت هایی که اسناد ارتباط پنهانی هیتلر با صهیونیست را فاش کرد. کلا همه چیزش عالی بود. موسیقی. فیم برداری. نویسندگی بی رقیب همیشگی حسن فتحی ( که یک چشمه کوچکش را در دیالوگ های بسیار ماهرانه میوه ممنوعه هم دیدیم) ، خصوصا در کلاس های فلسفه ، همگی بدون نقص بود. انتخاب بسیار مناسب بازیگرها و بازی اون ها هم حرفی برای گفتن نمی ذاره.

شاید فقط بتوان گفت که چون کارهای حسن فتحی عموما دیالوگ محور ه ، پس طولانی بودن بیش از حد آن به جذابیت لطمه می زنه^*.

پ.ن : دانلود آهنگ فیلم

*: (بر عکس آثار تصویر محوری ای مانند کبری ۱۱ که تا الان ۷۰۰ قسمت ازش پخش شده ولی بیننده هاش تغییری نکرده و همون تعداد اندکی هستند که بودند. خداییش مسخره ترین فیلمی ه که تا حالا دیدم.)