هاتف در  مطلبی که به نظرم تنده و حتی در نگاه اول متوجه پیامش نشدم، به قضیه اخیر فرش قرمز (Red Carpet) و حضور خانم گلشیفته فراهانی در این مراسم مرسوم اشاره داشت.

حتما می دونید که ایشون به همراه لئوناردو دیکاپریو (که توانایی اش کمتر از شهرتشه) و راسل کورو (که شاید به جرات بشه گفت بهترین ستاره سینمای حال حاضره) و به کارگردانی ریدلی اسکات (که بار ها حسن نیت خودش را ثابت کرده) در فیلم "مجموعه دروغ ها" نقش یک دختر مسلمان را داشته. من می خوام کمی نظر خودم را بدهم.

- تا اونجایی که من خبر دارم ایشون که یکی از توانا ترین بازیگران زن ایرانه (برعکس خواهرش که در بی استعدادی با شیلا خداداد و حدیث فولادوند رقابت داره!) ، شرط خودش را در بازی برای ریدلی اسکات استفاده از حجاب و یا کلاه گیس عنوان کرده که من به شخصه نه صرفا از باب فرهنگ و اعتقاد، بلکه از باب این که به خودش اجازه شرط گذاشتن داده و خودش را دست کم نگرفته از این حرکت خوشم اومد.

- سینمای ایران از جهت منزوی بودن در دنیا خیلی مظلومه. ما سرمایه های بزرگی داریم که در دنیا ناشناخته مونده اند. سینمای ما می تونه در شناخت فرهنگ ملی و تاریخی ما به جهان کمک کنه، ولی متاسفانه در عرصه بین المللی داره به بیراهه می ره. فیلم های جشنواره ای ایران بیشتر ذهنیت Camel & Desert اون ها را نسبت به کشور ما تایید می کنه. بیشتر نابازیگر ها و کودک بازیگر های ما شناخته می شوند و کلا ارتباط ما با دنیای سینمای جهان قطعه که این هیچ دلیل خاصی نداره جز تنبلی خود فیلم ساز های ما. بقیه دلایل بهانه است.

- گلشیفته به همراه همسرش با افراد سرشناسی از هالیوود از قبیل کارگردان و تهیه کننده ملاقات داشته و این یک فرصت طلایی بوده برای هنرمندی که تونسته برعکس خیلی ها که با قهر و جنجال به میدان بین المللی راه پیدا کرده اند، کاملا قانونی رفته و باعث افتخار شده، که بتونه با ایجاد لینک های قوی راه را برای دیگر هنرمندان و تهیه کنندگان و کارگردان های ما به عرصه بین الملل و طبیعتا شناخت فرهنگ ما به دنیا هموار کنه.

- شنیده ام که یه عده باهاش بد رفتار کرده اند و اذیتش کرده اند جوری که از برگشتن به ایران ترسیده. بعید هم نیست. این ور پره از این افراد کوته فکر متحجر.

حالا نظر خودم:

- حضور گلشیفته با این تیپ در فرش قرمز خیلی چیزها را خراب کرد. من خیلی به نوع حجابش کار ندارم. من حرفم اینه که چیزی می پوشیدی که نماینده فرهنگ ما باشی. می تونست یک حجاب شیک (مثل نیکی کریمی در کن) داشته باشه و قطعا بیشتر مورد توجه قرار می گرفت. کسی روی داشتن یا نداشتن حجاب ایشون حساس نیست. هیچ کس در دنیا با لباس متفاوت مشکلی نداره. روی این فرش قرمز هم می شه هر مدلی اومد. حالا حیفه که می شد دقیقا به عنوان یک نماینده از ایران خودش را متمایز کنه که نکرد.

- یه عده گلشیفته را اذیت کرده اند. باعث شده اند که دست به انتخاب از دو راهی بزنه. حالا شما قضاوت کنید. اگر با تیپ ایرانی مرسوم و البته شیک حاضر می شد بیشتر فحش داده بود به کوته نظرهایی که براش مشکل درست کرده بودند یا نه ! اما الان بیشتر پر رویشان کرد. به نوعی راه برای بازگران بعدی هم بسته شد. کسی که می تونست با قدرت به یک عده بی جنبه، با جنبگی نشون بده، فرصت سوزی کرد. می تونست دهن کجی کنه، ولی بد تر بهشون رو داد. منظورم مسئولان این وری ای هستند که قبل از رفتن اذیتش کرده اند. اما الان دیگه جلو بقیه سفت و سخت تر می ایستند و دیگه برای خودشون دلیل هم دارند.

- خلاصه به نظر من با این حرکت بچگانه ای که می تونست لااقل کمی دیر تر و بعد از دو زار استفاده از لینک های ایجاد شده صورت بگیره، یک فرصت سوزی را به بار آورد. می شود گفت گلشیفته قله ها را طی خواهد کرد، ولی پل را پشت سرش برای بقیه خراب کرد. من اسم این کارش را نمی ذارم خیانت یا خودفروختگی یا هر چیزی از این دست. به دور از هر گونه تعصبی اسمش را می ذارم یه نامردی بچگونه. اون هم از طرف کسی که درست بعد از شایعات مربوط به ممنوع الکار بودنش و خلاصه اذیت کردنش و تلاطم پخش شدن خبر بازی در فیلم، فیلمی که او در آن نقش داشت با عکسش روی اکران سینماهای ایران رفت (همیشه پای یک زن در میان است) و نشون داد که فعلا از ممنوع الکار یا تصویر شدن خبری نیست. خروج هم که به گفته خودش و همسرش قانونی بوده، پس ممنوع الخروج بودن هم منتفی است. نمی شود هم گفت یواشکی کار کرده، چون سیستم اطلاعتی کشور زرنگ تر این حرف هاست و آمار من و شما را هم داره، چه برسه به ایشون که حتی جدیدا گویا سفیر یونیسف هم در ایران شده بوده !

- خلاصه حیف شد. بعد عمری فرصتی گیر سینمای ایران اومده بود.

پ.ن ۱: خیلی وقته که می خوام بگم. الان با جرات می گم. اگر سینمای ایران جهانی بود، آلپاچینو در مقابل پرویز پرستویی، رابرت دنیرو (که من عاشق بازی اش هستم) در مقابل رضا کیانیان، دیکاپریو در مقابل امین حیایی و پارسا پیروزفر و حسین یاری، هیچ نبودند. این قضیه در مورد بقیه اشان هم صادقه. به نظرم فعلا فقط دنیل دی لوییس ه که زیاد در موردش این نظر را ندارم. درواقع بازی خوب گرفتن از بازیگر هنر کارگردانه.

پ.ن ۲: اگر کسی با مطلب نوشته شده توسط من مشکلی داره، یه دور دیگه از اول بخوندش.