خیلی وقت بود راجع به فیلمی اینجا ننوشته بودم. دیشب سینما۱ فیلم یاماتو را نشون داد و من بعد از فیلم از امتیاز ۱ تا ۱۰ بهش ۱۰ دادم و بدون شک شایسته حداکثر امتیاز بود.

یاماتو، بزرگترین کشتی جنگی دنیا حتی تا این زمان (یا لااقل تا سال ۲۰۰۵ که فیلم ساخته شده)، با طول بیش از ۲۰۰ متر و ارتفاع بیش از ۵۰ متر و ظرفیت در حدود ۷۰۰۰ نفر و وزن ۷۱۶۵۹ تن ! کشتی ژاپنی ای که مظهر قدرت ژاپن در دوران سخت جنگ بود. با قابلیت حمل توپ های تا کالیبر ۱۸ اینچی. و این فیلم روایت آخرین ماموریت یاماتو بود. سال ها بعد بقایایی از این کشتی در دریا پیدا شد.

فیلم یاماتو همه چیز داشت. از صحنه های احساسی تا اکشن جنگی. همه در حد کاملا متعادل. همه چیز از پیدا شدن بقایای کشی و این که دختری بعد از مرگ پدر پیرش که بازمانده یاماتو بوده می خواسته خاکسترش را بریزه در همون نقطه در دریا و برای همین با بازمانده پیر دیگه بعد از ۶۰ سال همسفر می شه.

فیلم از مرگ و احساس عشق بین مادران و فرزندان گفت. خواهری که به برادرش التماس می کرد که بعد از کشته شدن مادر او را تنها نگذارد و یا مادری که می خواست جلو خودش را بگیرد و از مرگ فرزندش جلو فرزند دیگر گریه نکند که نتوانست، مادری که با فداکاری خودش را به کشتن داد تا دخترش زنده بماند و این که همه افراد به ظاهر خشن جنگی رابطه عاطفی عمیق خود را به عشق ژاپن ترک کردند. یاماتو عازم منطقه شد تا از آخرین نفس های ژاپن در مقابل نیروی هوایی آمریکا دفاع کند.

لحظه وداع فوق العاده بود. به وسط دریا که رسیدند فرمانده دید که همه آماده مرگ هستند. به سرابازان جوان گفت روی عرشه با ژاپن خداحافظی کنید و داد بزنید و خجالت نکشید، حتی می تونید گریه کنید. یکی مادرش را صدا کرد و دگیری با گریه خانواده خودش را و ... عرشه از حالت نظامی خارج شد. در قسمتی بین سربازان دعوا شد که آیا این مرگ که کشتی نه پوشش هوایی دارد و نه سوخت برای بازگشت می تواند ارزشی داشته باشد؟ که فرمانده گفت همین که از مرگ ما ژاپن تحریک به پیشرفت شود کافی است. ما بهانه پیشرفت ژاپن در آینده هستیم. آیا این همان چیزی نیست که همه ما می خواهیم ؟

صحنه نبرد فوق العاده بود. آدم میخکوب می شد. یاماتو تا آخرین قوا جنگید و غرق شد. و بیش از ۳۰۰۰ ژاپنی قهرمانانه کشته شدند. چند وقت بعد هیروشیما و ناکازاکی بمباران شد و خانواده سربازان هم مردند و بعد از اون ژاپن تسلیم شد.

بازمانده های کشی خبر افراد را به خانواده ها می دادند. یکی از آن ها به بازمانده جوان گفت چطور جرات کردی تنها زنده بمونی ؟ و بازمانده بعد از ۶۰ سال جواب این سوال را درک کرد. فیلم دیالوگ های پر مغزی داشت.

این فیلم همه چیز داشت. شاید در نصف زمانش بیننده بغض در گلو داشته باشه. این فیلم به تنهایی بس بود تا به یک ژاپنی غرور ملی بده. کار ندارم که خارج از ژاپن چندان جایزه نگرفته ولی بهترین فیلم جنگی ای بود که در عمرم دیده ام و به نظرم باید به سازنده اش نشان ملی داد.

حتما پیگیر بشید ببینید تکرارش کی هست تا ببینید. یا این که خودش را گیر بیارید. به من هم خبر بدید. می خوام بدونم تکرارش کی هست. البته گویا از اینجا هم می شه دانلودش کرد.