این که بری زیر خاک یا نه شاید مهم نباشه. چون دیگه نیستی اون موقع. برای دیگران هم شاید مهم نباشه. ولی می شه کامل هم نرفت زیر خاک.

یادمه چند وقت پیش مستندی دیدم از یک هواپیما که تعدادی دانشجو را با خودش به مسافرت می برد. هواپیما در کوه های نزدیک شیلی سقوط می کنه و بازماندگان در برف مدت زیادی را تک و تنها زندگی می کردند. مواد غذایی به طور کامل تمام شد و همه تبدیل به اسکلتی شده بودند با پوشش پوست. تا جایی که کارشان به یک تراژدی بزرگ کشید. یعنی کندن قطعات ریزی از اجساد دوستانشان که در یخ و برف سالم مونده بود و خوردن آن. کار سختی بود.

وقتی گروه نجات پیدا کرد نظر افراد نسبت به این اتفاق نظر جالبی بود. این که روح اون مرده ها افتخار کردند و خانواده هایشان افتخار کردند که بدن بی جان عزیزشان که باید به خاک سپرده می شد اسباب ادامه زندگی دوستانشان شدند.

بحث اهدا عضو هم همینه. به قول پزشکی اگر خانواده یک بیمار مرگ مغزی می دانستند که جسد بی جان عزیزشان چه سرنوشتی را با حشرات درون خاک پیدا می کند، قطعا ترجیح می دادند که اعضا بدن به جریان یافتن یک زندگی کمک کنند.

این سایت برای ثبت نام پیوند اعضا است که چند وقت پیش پیدا کردم.