همیشه برام این مساله مبهم بوده که وقتی امام حسین تنها برای آرمان و هدفی که داشت خونش را نثار کرد چرا عده ای فقط با زدن حرف آن جیبشان را پر می کنند؟!

مردم فقط از زخم های امام حسین زخم شمشیر و از دردهایش درد تشنگی را دیدند که این دو برای امامی که راضی است به رضای خدا و عاشق خداست رنج و درد نیست. زخمی که امام را رنج می داد جهل زمانه و جهل مردم زمانش بود.

خلاصه این ایام را به مداحان که کار و کاسبی اشان را با پر رنگ کردن هر چه بیشتر آن زخم و درد و کم رنگ کردن در حالت خوشبینانه سهوی زخم و رنج اصلی رونق می دهند و برخی معلوم الحال هایشان توشه یک ساله را می بندند (از نظر مالی) و همین طور به کسانی که با یک غذای نذری دادن آبروی از دست رفته یک ساله که پای هزار مدل خطا بر باد داده اند را بدست می آورند (شخصیت شویی)  ... نمی شود که تسلیت گفت ... تبریک.

نمی دونم آیا امام حسین با دیدن این ها لذت می بره که به جای عمل به دستوراتش فقط می خوانند و پول می گیرند و می خورند و تحسین می شوند ؟!

پ.ن : ...

 از این نوشته هم خوشم اومد.

لینک بالاترین