اگر در این دوران کسانی که مدافع دین اسلام به شمار می آیند بگویند می خواهیم قیام کنیم علیه سیستمی که دروغ در آن موج می زند. تبعیض بیداد می کند. آقا زاده ها به نان و نوا رسیده اند، یک بی سواد تا حد تصمیم گیری برای مردم پیش می رود. یک دروغ گو از خدا و قرآن برای توجیهش مایه می گذارد. پول نفت به هدر و شاید تاراج می رود. آمار فقر و فحشا در کشور ثروتمند نفتی ایران بالا می رود. مردم روز به روز بی ایمان تر شده و به اسلام بدبین تر می شوند و ... آیا شما نمی گفتید لبیک. هستیم؟

این همان کاری بود که در سال ۵۷ نسل قبل از ما انجام داد. پس بیخود شعار ندهیم که چرا و بهمان ! چون اشتباه نبود و ما هم بودیم همین کار را می کردیم. در کشوری که بعد از هخامنشیان به خودش حکومت دار مناسب ندید که ندید.

این روزها پر شده از برنامه هایی که از آن دوران یعنی به قول معروف زمان شاه می گویند. ولی این چیزی نیست که برای ما نیاز باشد، مهم بعد از انقلاب است که حرفی از آن زده نمی شود که نمی شود.

ای کاش قدر مردان و شیر زنانی که در آن زمان با شجاعت به چیزی که در خور شان اشان نبود با قدرت و شهامت نه گفتند، ای کاش از آن به بعد هم به خیلی چیزها نه می گفتند تا به همون انقلاب با دستاوردهای آرمانی ای می رسیدیم که لایق ایران و ایرانی است.

پ.ن : این مطلب از استاد سید مجید امامی (سما) را نیز بخوانید.