جام جهاني كره و ژاپن (۲۰۰۲) تو امتحان هام بود. ايران نرفته بود. مثل هميشه پي گير اسپانيا بودم.

جام جهاني آلمان، سرباز بودم. بازي ايران-مكزيك را تو ميدون تير تلو تهران تو مسجد دسته جمعي همراه شايد ۱۰۰۰ تا سرباز ديديم و ... . بازي ايران-پرتغال را نصفه نيمه بعد از برگشتن از پادگان ۰۱ تهران. فينال را تو پادگان مراتو اصفهان تو آسايشگاه با چراغ خاموش و صداي كم.

اين جام جهاني هم سربازم. ايران هم نيست. اگر هم بود حس خاصي ندارشتم يا لااقل مثل گذشته حس نداشتم. بگذريم كه عرق ملي را از ما چه كساني گرفتند. اگر بخوام حسي داشته باشم باز هم پي گير اسپانيا هستم. مي تونه قهرمان بشه.

در واقع اسپانيا همه چيز براي قهرمان شدن را داره.

خيلي در جريان نيستم. فقط مي دونم گروه E گروه سختي ه گروه مرگ (G) بدتر از اون. و اين كه اگر واقعا دروگبا مصدوم باشه و دو بازي اول اين گروه را از دست بده يعني يكي از جذابيت هاي جام جهاني حذف شده. كلا مصدوم ها زيادند جوري كه شايد بتونند جدا يه تيم بدهند.

هر سال من پي گير اسپانيا بودم و جواد هم ايتاليا. امسال هم اگر حسش باشه كه فكر كنم براي اون بيشتر ه، اولين باره كه دور از هم بايد حس داشته باشيم.

صفحه ويژه جام جهاني

اين برنامه excel هم چيز جالبيه