يه زماني محبوب ترين خواننده براي من عليرضا عصار بود. و يكي از خواننده هاي محبوبم احسان خواجه اميري. سنتي را هم نسبت به افتخاري حس خوبي داشتيم.

روزگاري مي رسه كه خب انتظار داشتم روزي ميلم به شنيدن صداي خواجه اميري نكشه يا از شنيدن صداي افتخاري بدم بياد. ولي فكر نمي كردم روزي از عصار هم زده بشم.

اينجاست كه مي گي خوشا به حال ناصر عبدالهي كه رفت و نديد روزگاري را كه هنرمند به خودفروشي بيفتد.

رجوع شود كه متن وقيحانه ي مشتي وقيح در مورد استاد شجريان. آقاي افتخاري شما سكينه كه چه عرض كنم، ساسي مانكن هم نيستيد.

پ.ن : آقاي عصار اگر حافظه مردم ترانه خيابان خواب ها يا آلبوم مولاي عشق را يادش بمونه، اجراي اخير شما را هم يادش خواهد موند. و اگر اين اجراي احتمالا مصلحتي را يادش بره، خيابان خواب ها و آلبوم مولاي عشق هم روزي از ياد ها خواهند رفت. مثل خودت. هنرمند ماندني هنرمندي است كه فقط مردمي باشد. فقط.