یه چند وقتی موقع استراحت ما بود. به بچه ها و دوستا و رفقا سر می زدیم. گهگاه هم اگه کسی ازمون می پرسید که ما هم تو عملیات خرمشهر بودیم ، هرچند رومون نمی شد، چون جدا نسبت به بقیه کاری نکرده بودیم ، می گفتیم آره. یه سر هم دانشگاه زدیم. دانشگاه که چه عرض کنم ؟ تق و لق بود. فقط یکی از استاد ها که با ما دو نفر خیلی رفیق بود می دونستیم اون روز اونجاست. رفتیم دانشکده. به اصرار من قبلش رفتیم پیش چند تا از رفقای قدیمی که پاتوق بحث و تئوری و از این جور چیزها داشتیم که یه سری هم به رفقای قدیم بزنیم.

معمولا تو بحث ها وقتی تریبون می افتاد دست مهدی و یکی دیگه از بچه ها، دیگه بقیه فقط گوش می دادند. چون فرصت حرف زدن نداشتند. هرچند من که مدت ها بود از مهدی حرف زدن چندانی نشنیده بودم. یعنی از همون روز که رفتیم جنگ. ولی از بد اوضاع ، اون یکی تو جمع بچه ها بود. وارد اتاق شدیم و سلام و احوال پرسی و خلاصه چه خبر و بعدش خیلی بی مقدمه گفت:"خب داش مهدی شما خوبی؟" مهدی یه سری تکون داد که مرسی. گفت :"ولی ما نه زیاد !" مهدی بهش خیره شد و بدون این که جوابی بده فقط منتظر ادامه صحبت ها شد. می دونستم می خواد چی بگه اون پسره.

" می گن تو این عملیاته اسمش چی بود آهان بیت المقدس بودی شما هم ! اسمش هم که آدم را یاد چیز دیگه می اندازه. می گن خرمشهر آزاد شده! نه ؟! می گن این آخرین جایی بوده که دست اون عرب ها بوده. نه؟! خب حالا چی ؟!" از جاش بلند شد و روی میز کوبید و گفت:"جناب حالا دیگه حرف حسابت چیه ؟ واسه چی این جنگ کوفتی را تمومش نمی کنی بره؟! خواستی بجنگی جنگیدی. مملکت گشنه شد ، شد. شهر ها را گرفتند ؟ خب پس گرفتی ! دیگه دردت چیه ؟! تا کی باس ادامه بدی؟! برو بجنگ ولی لااقل بگو واسه چی چی داری می ری؟! همون اوله بهت گفتم خودت را قاطی این جوگیرها نکن، گوش نکردی! " رفت کنار پنجره و برگشت به مهدی نگاه کرد و با لحن سرزنش آمیزی گفت:" من که می دونم تو دردت چیه ؟ بی خودی دل یه سری آدم را خوش کردین که چی ؟ ثواب داره ؟! بهشت داره ؟ حوری داره؟ می خوای به کربلا میونبر بزنی ؟! می خوای فلسطین را آزاد کنی؟ می خوای ظلم ریشه کن کنی واسه من ؟! ده نه ده ! بگو این همه بچه را گول زدین که برو بجنگ، شهید نشی ضرر کردی، شهید بشی صد تا حوری گیرت می آد! یه سری آدم نشستند پشت میز دارند معادله حل می کنند و امثال تو اجرا. تصفیه می خوان کنن دیگه! ارتش بره جلو گلوله تا ته مه هاش هم تصفیه بشه و خیال سپاه راحت شه. همه رقم آدم برن بجنگند و بمیرند تا مملکت یه دست بشه و دیگه نخوای هی دم به ساعت دادگاه تشکیل بدی ! دل همه را هم خوش کردند به این که امام حسینشون منتظره تا به کربلا میونبر زده بشه. پیامبرشون گفته قدس آزاد بشه. دلشون به این خوشه که یا آخرش پیروزی ه یا حوری بهشتی. یه سری جوون که جو گیر شدند. تو داری چه کار می کنی ؟!! البته ببخشیدا! یه وقت نگی به کسی این حرف های من را ! من هنوز جوونم. کار دارم. زندگی دارم. باد تو کله ام نیست ..."

مهدی سرخ شده بود. می دونستیم احتمالا این بحث ها پیش می آد ولی راستش حوصله نداشتیم ولی دیگه نشد و مهدی نتونست جلو خودش را بگیره. آروم از پشت میز بلند شد و

گفت:" اگه من جای تو بودم و تو جای من، الان خفه ام کرده بودی! تو نشستی از اینجا تئوری می دی که چی؟ دیدی اونجا را اصلا ؟ من واسه تو رفتم جنگ ؟! تو واسه من شدی تئورسین! من باد تو کله امه؟! من هیچی. برو بقیه را ببین. کدوم تصفیه. هر کسی را اونجا می بینی آدم حسابی ه. حالا از هر تیپی می خواد باشه. کدوم تصفیه؟ منظورت همون هایی که بلیط گرفتند رفتند خارج گفتند مملکتی که دست آخوندها باشه به ما چه که عراقی بیاد زیر چکمه هاش ببردش ! رفتند و هنوز که هیچی فکر کنم تا یه مدت بعد جنگ هم جرات نکنند برگردند. ولی غصه نخور. یه روز بر می گردند و ادعای همه چیزشون می شه و از ما توقع دارند و مدعی همه چیز می شن. جماعت نون به نرخ روز خوری که فعلا صلاح نیست چشممون به جمالشون روشن بشه. آره داداش. اگه مملکت یه دست شده باشه که نشده و نباید هم بشه ، واسه جنگیدن نیست. واسه این ه که دمشون را گذاشتند روی کولشون در رفتند. تقصیر نداری ! ندیدی! یه چیزی بهت گفتند! حوری را از کجا آوردی ؟! برفرض حرفت درست ! زن های و دخترهایی که جنگیدند چی ؟ به من چه که نشستی با صحبت یه سری آدم  مغزت را شستشو دادند؟ تو را نمی دونم ولی من خداییش دو تا حوری هم برام زیاده. چه برسه صد تا ! می خوای قول بدم همه اش مال تو ؟ این دیوونه بازی ها مال اونجا نیست! بهشت ؟! من چمی دونم می رم بهشت یا نه ! تو بهشت که به خدا وصلی! خودش بهترین پاداشه. اون وقت یه عده گوش تو را پر کردند. بهشت !!! جهنم !!! برو بابا! کی می دونه جاش کجاست. فکر کردی رفتیم اونجا نقل و نبات جمع کنیم ؟! به اون جوونک ها به قول خودت انگ می زنی! اون جوون هنوز اون قدر سنش نشده که ریشش در بیاد تا بتونه مثل اون هایی که این چرندیات را تو مغزت کردند، بیت المال را هاپولی کنه ! حوری می دونه چیه ؟ شما شاید این ور چشمت دنبال این چیزهاست که فکر می کنی اون ور خبری ه. اون ور فرشته هست. حوری نیست. وقت این مسخره بازی ها نیست. اون ور هنوز کسی به هاپولی کردن بیت المال فکرش نرسیده. خبر نداره که این ور چه خبره ! " یک کم قدم زد و برگشت چشماش را ریز کرد بهش گفت:" من معادله چیدم ؟ یادم نمی آد!  من چه کار دارم به این کارها ! معادله را کی چیده و چی چیده به من چه ؟ ارتش! سپاه! برو عمو دلت خوشه! میونبر ! قدس ! چرا این ها را به من می گی ؟ من نه شروع کردم نه ادامه دادم نه تموم کردنش کار من ه ! "

رفت طرف در و همین جور که می خواستیم بریم بیرون ادامه داد :" نرفتی ! ندیدی! ناموس من اون شهری ه که هنوز جای رد تانک رو ش مونده. اون آدم هایی هستند که اون موقعی که شما داشتی تئوری می دادی ، زیر تانک ۶۰ تنی له شدند. اون دختری ه که روانی شد خودش را پرت کرد تو رودخونه. تا حالا عراقی با چکمه اومده تو خونه ات نتونی صدات در آد ؟! وقتی یکی به خونه ات حمله می کنه ، نمی پرسی از کجا اومدی ! چی می خوای ! کی فرستادتت ! کی تحریکت کرده ! حرف حسابت چیه! بزنه می زنی ! بکشه می کشی ! حالا جناب ! این طرف ، زده ! کشته ! برده ! بشینم نگاهش کنم ؟! ما رفتیم که اون بچه کوچیک آواره نباشه. ببین آقای با سواد ! این جنگ هم مثل هر جنگ دیگه ، هم گناه کار داره ، هم بی گناه ! ما رفتیم و می ریم که اگه بشه هوای بی گناهش را داشته باشیم. گناه کارش با خدا. خودمون را هم خدا بزرگه. مسخره است کنار گود بشینی بگی لنگش کن. تو که جرات شنیدن صدای موشک بارون را نداری ! آره داداش ! خیلی وقته که راه ما و شما از هم جدا شده ! بهتره وقتمون را حروم این بحث ها نکنیم "

از عصبانیت داشت می لرزید ولی چیزی نمی گفت. من هم دست کمی ازش نداشتم. سخته که اونجا اون چیزها را ببینی و این ور این حرف ها را بشنوی. وقتی رفتیم پیش استاد، دیگه دل و دماغ نداشتیم. استاد به ما ها گفت :"بچه ها این مسائل طبیعیه. کی فکر کرده که جنگ فقط یعنی تیر اندازی ! شما باید قوی تر باشید ! " مهدی آروم جواب داد:" آقای دکتر ! من از جنگ متنفرم. مادرم بهم جنگیدن یاد نداده. همیشه دوست داشتم تو راهی که تربیت شده ام مفید باشم. ولی آخه اگه این مملکت بیفته دست دشمن ، دیگه دکتر و مهندس و معلم و ملا ش به چه دردی می خوره !"

روز سختی بود. مهدی همه اش تو فکر بود و حرص می خورد. نشستیم روی نیمکت پارک. دستاش را به هم قفل کرده بود و گذاشته بود زیر چونه اش و دندون هاش را به هم فشار می داد. تکیه دادم. یه نگاه به آسمون کردم و گفتم :" خب تو که جوابش را دادی ! خوب هم دادی ! مهدی راه سختی ه. توقع نداشته باش همه بفهمند ! بابا خودت می گی ! جنگه. خاله بازی نیست ! خب این هم یه مدلش. مهدی رک بگم. اگه واسه دل کسی رفتی جنگیدی ، اگه واسه به به و چه چه شنیدن این و اون رفتی ، اگه واسه چیزی غیر از خدا رفتیم ، حقمونه این طور سرمون بیاد. وگرنه سرت را بالا بگیر"

زدم پشتش و گفتم :" مهدی تو بزرگی ! خرابش نکن"

ادامه دارد ...

پ.ن : پاسخ به سوالات ...

پیربابا گفته ا.ن واقعی ۱۳ سال پیش تو یکی از روستاهای اردبیل مرده !

من هم در جا به رفقا این خبر خوش را فوروارد کردم تا اسلام و مسلمین هدایت شوند. یکی از رفقا که تا حالا جز اس ام اس تبریک چیز دیگه ای نفرستاده بود به میمنت این خبر بهم اس ام اس زد که :

امروز سالروز پرتاب اولین زن ایرانی به فضاست (انوشه انصاری). به امید روزی که آخرین زن ایرانی هم به فضا پرتاب شود !

من هم یک فکر شیطانی در سرم اومد و این مطلب را به افراد مختلف دختر و خانم تا حد ممکن فوروارد کردم. نتیجه :

۱- Tanx

۲- خیلی نامردی ...

۳- اه. می می دونم و ...

۴- واقعا که. همین ه که ...

۵- باحال بود. ممنون !!!

و در نهایت نفر آخر:

۶- آخ جون! دیگه هیچ مردی را نمی بینم و می تونیم یه دنیایی بسازیم که کسی توش گند نزنه. دنیای بدون ...

اس ام اس دو شب پیش علی رضایی هم خالی از لطف نیست:

۵ بار بگو یا "ا.ن" ، این اس ام اس را برای ۵ نفر بفرست. تا صبح ۲۰۰ لیتر به سهمیه بنزینت اضافه می شه. یه نفر بی اعتنایی کرد، کارتش سوخت.

من هم عدل فقط به ۵ نفر فوروارد کردم.

پ.ن ۱: ا.ن در دیدار دانشجویان گفته که دولت نهم انتقاد پذیر ترین دولت ه !!! دارم می بینم. جرات ندارم اسمش را ببرم. مملکت شده یه دست. چون هر کس مخالف حرف می زد کله پا شد.

پ.ن ۲: من نمی دونم پشه ها روزها کجا می خوابند، برام مهم هم نیست . ولی خداییش کسی می دونه خدا سوسک را چرا آفرید ؟!

پ.ن ۳: واقعا خواننده ها جویای علمی دارم. یه نظر هم در مورد مطلب قبلی ندادند.

عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت ...

صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت ...

حیف شد. مثل خیلی از روزها، فرصت ها، موارد، لحظات، نعمات، آدم ها ...

این عید به اون هایی که براشون حیف نشد مبارک

پ.ن ۱: این آهنگ "عشق الهی" علیرضا عصار که از تلویزیون پخش شد دلم براش سوخت. کلا بیچاره خواننده ها. می خونن بعد هر کس هر تصویر بی ربطی خواست رویش می ذاره.

پ.ن ۲: نمی گم قبله ام را بلدم ، ولی پشت سر کسانی که قبله اشان را گم کرده اند نباید نماز خوند.

پ.ن ۳: امشب مراسم دعای وداع با ماه رمضان ه. فکر کنم برم.

خیلی حرف ها را نمی شه زد ، چون به کسی ربطی نداره. اونی هم که بهش ربط داره من از کارش سر در نمی آرم.

خیلی چیزها را نمی شه نوشت چون بعضی ها نباید بخونند.

گاهی سکوت بهترین کار ه.

دیشب مرتضی sms  زد ، گفت "علیرضا من دوستت دارم. دیشب تو احیاء کلی برات دعا کردیم." پرسیدم "یعنی تو و کیا ؟ " گفت "با همه بچه ها. شارمین دونه دونه اسم همه را می برد و یادشون می کردیم." آخر شب پرسیدم " راجع به من چی گفت؟" گفت " علیرضا چند روزی ه پریشونه. خدا آرامش را بهش برگردونه..." بهش گفتم :"من دلم به شماها خوشه"

یک شب با چند تا از بچه ها رفتیم رستوران. الکی برای این که دور هم باشیم مهمون کردم. کلی شوخی بازی کردیم. موقع برگشتن سعید آروم در گوشم گفت :"علیرضا ببخش که سر به سر ت می ذاریم. مهم اینه که خوش بگذره که می گذره" تو راه برگشت ، محمد رضا گفت" خداییش رفقای خوبی هستیم ..." با مکث جواب دادم " آن چیز که نپاید ، دلبستگی نشاید". خودم از گفتن این جواب ضدحال عذاب وجدان گرفتم.

کاش به این جمله همیشه می شد عمل کرد.

پ.ن ۱: جناب طرف حساب من یکی دیگه است. خیالت راحت. تو کاره ای نیستی تا وقتی که اون نخواد. اگه نخواد می خوام کاره ای نباشی ، حتی اگه من هم نباشم.

پ.ن ۲: این سریال میوه ممنوعه من را یاد این شعر حافظ می اندازه.

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد

مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم

جهان پیر است و بی​بنیاد از این فرهادکش فریاد

که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم

ز تاب آتش دوری شدم غرق عرق چون گل

بیار ای باد شبگیری نسیمی زان عرق چینم

جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی

که سلطانی عالم را طفیل عشق می​بینم

اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست

حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینم

صباح الخیر زد بلبل کجایی ساقیا برخیز

که غوغا می​کند در سر خیال خواب دوشینم

شب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعین

اگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالینم

حدیث آرزومندی که در این نامه ثبت افتاد

همانا بی​غلط باشد که حافظ داد تلقینم

پ.ن ۳: اوپراتور جدید خط موبایل (الیاسل)

پ.ن ۴ : این پ.ن ها هیچ ربطی به هم و به موضوع متن نداشت.

پ.ن ۵: من که می گم شنبه عیده !

روزهای سختی بود. ولی سعی کردیم با برنامه جلو بریم. شهر به خاک و خون کشیده شده بود. به داخل شهر هم دسترسی نداشتیم. فقط یه راه بود. اون هم گروه های اطلاعات عملیات که ممد تشکیل داده بود و قایمکی از شهر عکس می گرفتند و بعد عکس ها را بررسی می کردیم. خلاصه به قول یکی از فرمانده ها ، دشمن فکر می کرد ما از داخل شهر خبر نداریم ولی با این گروه خبر داشتیم. ارتش بود و سپاه. بعد از شهادت آقا ممد و شکستن محاصره آبادان ، انگیزه همه چند برابر شده بود. سیستم دولت تغییر کرد و کلا فرماندهی جنگ عوض شد. اون موقع بود که عملیات بیت المقدس را که می دونی طراحی کردند. یه گروه بزرگ آماده عملیات شد.

انگار داشتیم به سمت خونه خودمون حرکت می کردیم. سخت بود و طولانی. همه نیروی مضاعفی گرفته بودند. عراقی ها از هویزه عقب رفته بودند و الان نوبت خرمشهر بود. دقیقا نقطه طلائی ای که برای هر دو طرف مهم بود. پشت سر هم تیراندازی کردن و گشنگی و تشنگی کشیدن تو گرمای اون موقع سال جنوب بدجوری نفس می برید. نگاه به مهدی می کردی رنگ و رو نداشت. خودم هم وضعم بهتر نبود ولی چون از مهدی چارشونه تر بودم همه اون را می دیدند. چیزی ندارم بگم. فقط از این ور به اون ور می جستیم و کمین و حمله. وقت نداشتیم.

...

وارد شهر که شدیم تازه فهمیدیم واقعا چه خبر بوده. بدن های تکه تکه شده ، تکه پاره های دست و پا. جنازه همه جا پر بود. خونه های خراب. جای رد تانک های ۶۰ تنی اشان که باهاش آدم له می کردند معلوم بود. عراقی ها صف بسته بودند برای اسارت. بعضی هاشون تمثال امام حسین را بالا گرفته بودند تا بلکه بهشون کاری نداشته باشیم. کسایی که به ما می گفتند مجوس. همین جور که وارد می شدیم چشمم به یه جمله عربی روی دیوار افتاد. بچه ها معنی اش کردند. "آمده ایم بمانیم" ! واقعا هم همین را فکر می کردند. عراق اعلام کرده بود که "اگر ایران خرمشهر را پس بگیرد کلید طلایی فتح بصره را به اون می دهیم". حالا دیدند که شد.

مهدی دو زانو روی زمین نشست. اسلحه را کنار گذاشت ، دستاش را به خاک مالید و بعدش مالید به چشم هاش ، عین تیمم ، بعدش دستاش را از هم باز کرد و خاک توی مشت هاش را باد برد. افتاد و سجده کرد.

چشممون که افتاد به مسجد جامع ، دیگه حالمون را نفهمیدیم. همه تو مسجدی که سقفش ریخته بود و کف ش سوراخ سوراخ بود از گلوله ، دور هم حلقه زدیم و شکر کردیم. همه دست تو دست هم. ولی اشک تو چشمامون جمع بود. همه می گفتند جای ممد خالی

همه مردم خوشحال بودند. ما هم همین طور. کشور جون گرفته بود.

ولی راستش از اون روز به بعد بود که حال و احوال من و مهدی عوض شد. جواب سوال های تو و خیلی ها از اون روز به بعد من و مهدی را ساخت.

ادامه دارد ...

پ.ن : عملیات آزادسازی خرمشهر

۲- به نظر خود من مبارزه باید نتیجه داشته باشه و ایثار با خودکشی خیلی فرق داره.

۳- یک نظریه ایجاد ناامنی در فلسطین اشغالی را به علت عدم تمایل مهاجرت یهودیان به اونجا خوب می دونه.

۴- یک نظریه دیگه ایجاد جنگ و کمک به صنعت تسلیحاتی آمریکا و اسرائیل را بد می دونه و ما را مسبب اصلی اون.

۵- دلم می سوزه از این که یک جوون با یک عملیات استشهادی یا با پرتاب سنگ به یک تانک از بین بره و هیچی به هیچی. و یا این که کارهای شبه تروریستی انجام بشه. و یا این که با دخالت نابخردانه ایران از جمله در مورد هلوکاست، ناامنی بیشتر بشه که کمتر نشه ، که این به نفع اسرائیل ه.

۶- به نظر می آد روز قدس می تونه نشون بده که مسلمون ها هنوز یادشونه. یعنی فلسطین را یادشونه. یعنی علاقه به نبود جنگ را.

۷- یک بچه هم بی خودی خودش را توی این بحث انداخت که وقت خودم را تلف جواب دادن به نظر چرند و توهین آمیز و بچه گانه اش نمی کنم.

==>

چی بگم ؟ نمی دونم، ولی به نظرم شک کردن و فکر کردن و به نتیجه رسیدن هم چیز خوبی ه. فکر کردن و شک کردن و فکر کردن و با یقین به چیزی که اعتقاد داری عمل کردن.

تمام

۱- تنها موضع مشترک میان ایران و اعراب ، مساله فلسطین ه ، وگرنه بزرگ ترین دشمن ما اعراب هستند و کشورهای عرب حاشیه خلیج.

۲- با حل شدن مساله فلسطین ، مشکل شماره یک اعراب می شه جزایر قشم و کیش و خلیج فارس و ... مالکیت آن ها.

۳- خرید سلاح توسط کشورهای عرب در منطقه افزایش یافته که یک دلیل آن تندروی سیاسی ایران و احتمال درگیری عنوان می شه. ایران سبب رونق بازار اسلحه آمریکا در منطقه شده.

۴- فکر کنم اگر کشورهای عرب از انرژی هسته ای ایران حمایت می کنند، دلیلش اینه که فکر می کنند ما تکنولوژی سلاح هسته ای داریم و روی اون حساب کرده اند یا ازش می ترسند.

۵- در فلسطین بزرگترین مشکل اختلاف قومیتی ه. این همون نقطه ضعف کشورهای منطقه است. به نظرم دخالت ما در این اختلاف کار را خراب تر می کنه و فلسطین را متفرق تر.

۶- اوج درگیری ها و جنایات در زمان انتفاضه صورت گرفت. مقوله ای که با حمایت لفظی ایران انجام شد. انتفاضه ای که سنگ را در برابر تانک قرار می ده ، شما بگید به نفع صاحب سنگه که به هر حال شهید می شه ، یا صاحب تانک که دشمنش را رودرو می بینه و می زنه؟!

۷- عملیات شهادت طلبانه در مواقعی منجر به از بین رفتن امنیت غیر نظامی ها می شه. این از نظر روحی قابل توجیه ه ولی از نظر منطقی خیر. ولی متاسفانه باز هم مورد حمایت ماست. عملیاتی که تنها اثرش شهید شدن یک جوان پر پتانسیل، ایجاد چهره تروریست برای اسلام !!! و چهره مظلوم برای اسرائیل می شه که این تفکر احمقانه ی "دفاع از خود اسرائیل" را حتی می شه در برخی جوانان کوته فکر ایرانی دید که دم از روشن فکری می زنند و کار اسرائیل را "دفاع از خود" می دانند.

۸- جریان گیر دادن ایران به قضیه هلوکاست بهترین کمک در آن برحه زمانی به اسرائیل بود. همون روزها مقاله ای در سایت فیلتر شده بازتاب خواندم با عنوان "فواید احمدی نژاد برای اسرائیل". اون موقع بود که در افکار خودم تجدید نظر کردم.

۹- فراموش نکنید بهترین چیز برای اسرائیل و آمریکا جنگه و جنگ. هر دولتی که جنگ طلب نباشه سرنگون می شه. همون طور که کندی ترور شد ، چون به حد کافی جنگ طلب نبود.

۱۰- با توجه به موارد ۱ و ۲ نظر من اینه که ، من و شما از ته دل خواهان آزادی فلسطین هستیم. آیا چینندگان معادلات هم به همین شدت خواهان این قضیه هستند ؟ از بین رفتن موضع مشترک با دوستان عرب و رفتن به موضع اختلاف با دوستان؟

۱۱- اگر از دید ما اسرائیلی وجود نداره ، که قطعا نداره ، پس پرچمی هم برای آتش زدن نباید باشه و مرگ بر اسرائیل هم نباید باشه. این یعنی تحقیر دشمن.

۱۲- با بزرگ کردن اسرائیل نتیجه همینه که خاور میانه شده اسلحه دونی. شده نا امنی. چون همه طرفین طالب جنگ هستند.

۱۳- من اعتقاد به راه دیپلماتیک در این مورد ندارم و به نظرم بچگانه است ، ولی روش مبارزه هم ایراد دارد. باز هم می گم. شعارش را ما می دیم، خونش را اون ها. ما به هلوکاست گیر می دیم. اسرائیل می شه مظلوم دنیا و ضد نازی عزیز و خون فلسطینی هایی که از دید دنیا به سبب عملیات شهادت طلبانه شده یک مدل خاص تروریست ، را می ریزه و کسی هم نمی فهمه.

۱۴- من فکر کنم اونجا یه خبرایی باشه که ما بی خبریم. مثلا مدرسه فوتبال مشترک بین بچه های فلسطینی و اسرائیلی و تیم فوتبال فلسطین و انتخاب دختر شایسته عرب از فلسطین در امسال و ... خلاصه چیز خطرناک یعنی کار فرهنگی داره اجرا می شه و ما همچنان اسلحه بازی می کنیم.

۱۵- نتیجه این که اونجا کار فرهنگی انجام می شه و تهاجم فرهنگی کم کم وارد خواهد شد. نسل جدید جوانانش شاید تغییر کنند و ما روی مساله ای زوم کردیم که اسرائیل دقیقا نیاز داره ، یعنی جنگ. یعنی تصفیه پتانسیل های فلسطین. جوان با غیرتش می آد جلو تانک ، پر پر می شه. جوان معمولی ترش نشسته سرگرم شده. دلتون نمی سوزه ؟

۱۶- شهید چمران سعی کرد جنگ را اصولی تر کند تا لااقل اسرائیل برنده همیشه جنگ نباشد.

۱۷- کار سخت شده. من نمی دونم راه چاره چیه. ولی هر چی هست این نیست. و یا بد تر بگم اینی که هست به نفع اسرائیل شده نه به ضررش !

پ.ن : حرف های من از سر دلسوزی ه. چون دوست ندارم به یک عده مظلوم در دنیا بگویند تروریست و به یک جانی نژاد پرست حق بدهند.

این قانون کائنات ه که با هر چیزی اگر مقابله کنی قوی تر می شه و بدتر. برای همینه که وقتی از چیزی هراس داری و بهش فکر می کنی سرت می آد. در واقع مخالفت با یک چیز یعنی به رسمیت شناختن اون و این بهش انرژی می ده. برای همین اگه می خوای حال یکی را بگیری باید بهش محل نذاری و جوابش را ندی. در واقع طبق قانون جاذبه تمرکز بر روی مشکل خطرناکه.

مادر ترزا این راز کائنات را فهمیده بود. وقتی بیشتر فکر می کنم به این نتیجه می رسم که قابل قبوله. این یک حقیقت تلخه. در سراسر دنیا تظاهرات ضد جنگ می شه و همین باعث می شه که جنگ رسمیت پیدا کنه و صلح کم بشه. گویی دنیا به اعتراض عادت داده شده باشه نه تشویق به جنبه مثبت.

این را خودم به عینه دیدم که گیر دادن ایران به قضیه هلوکاست به نفع اسرائیل شد. اسرائیلی که داشت به یک تروریست منفور و منزوی تبدیل می شد ، با زنده کردن یاد هلوکاست و جبهه گیری ایران تبدیل شد که یک مظلوم و ایران هم شد طرفدار نئونازی ها. اگر اسرائیل رسمیت نداره ، باید به معنای واقعی نادیده گرفته بشه. باید جوی برخورد کرد که گویی وجود نداره. این طوری یواش یواش از بین می ره. وگرنه هیچ چیز برای اسرائیل مبارک تر از جنگ و امتحان کردن سلاح های جدید اختراع شده و کمک به صنعت تسلیحاتی نیست که نیست.

پ.ن ۱: این یک بحثه. جبهه گیری نکنید.

 پ.ن ۲: حرف من اینه که تصور کنید مسلمان های دنیا هیچ تظاهرات روز قدسی نداشتند. هیچ فریاد مرگ بر ... ی نداشتند. ولی در عمل جوری برخورد می کردند که گویی اسرائیلی وجود ندارد. مثل یک جماعت منطقی که داد نمی زنند. محل نمی گذارند. چهره خشن و اعتراضی نمی گیرند.  نتیجه بهتری نمی داد ؟ الان که داره تا حدودی نتیجه عکس می ده.

طوری که انگار در اون نقطه نقشه فقط فلسطین وجود داره نه چیزی مثل اسرائیل.

پ.ن ۳: اخبار را گوش کنید ! هر ساله با نزدیک شدن به روز قدس میزان جنایات اسرائیل افزایش پیدا می کنه. اگر حس کنی داری به بیشتر شدن جنایت کمک می کنی تکلیفت چیه ؟ اگر جوانان فلسطینی درس می خواندند تا حالا بیشتر اسرائیل را به زانو در آورده بودند. انتفاضه ای که ایران بیش از هر جای دیگری حامی اونه چه نتیجه ای داره جز پرپر شدن سرمایه ی بزرگی مثل یک جوان ؟! عملیات شهادت طلبانه درسته که رعب و وحشت در دل اسرائیل می اندازه ولی از طرف دیگه باعث کشته شدن یه عده غیر نظامی و شهادت یک سرمایه و ایجاد چهره زشت برای فلسطین در دنیا و چهره مظلوم برای اسرائیل  در نظر عوام جهان می شه. چیزی که باز هم ایران مشوق اونه. اگر اسمش نشه شهادت ، آیا باز هم این قدر زیاد می شه؟ از شوق شهادت داره استفاده نادرست می شه. تکلیف من و تو چیه ؟

 پ.ن ۴: شعارش را ما می دیم. ما تشویق به انتفاضه و عملیات استشهادی می کنیم. ما فریاد می زنیم. خونش را اون ها می دهند. اون ها بی خانمان می شن. اون ها فدا می شن. ما راحت زندگی می کنیم.

بحث اینه که مشغول بودن معده یعنی عدم پرداخت به ماورایی ها. عرفای علوم روحانی (اسلام و بودا و ... نداره) معتقدند که ۴۰ روز ، روزه، باعث باز شدن راه های دریافت روزه دار می شه، به طوری که شاید حتی دریافت غیر قابل کنترل اذیتش کنه. در اسلام گفتند ۳۰ روز نا قابل در سال. اون هم کنترل شده. البته اگر روزه به معنای صرفا جابجایی وعده های غذایی باشه (ناهار به جای سحر و افطار) ، لطفش کمتره. می گن اگه چند روز فقط با آب جوش و خرما افطار کنی کبدت پاک می شه.

این را داشته باشید. هر نوع حرکت سازندگی خودسازی و تلقین و ... بعد از ۲۱ روز در انسان نهادینه می شه و می شه جزئی از وجودش. این هم مختص اسلام نیست. اصلش علوم روحانی تمام آیین های شرقی و سرخ پوستی و آفریقایی و ... است.

۲۱ ماه رمضان، بعد از  ۲۱ روز خود سازی و الان بهترین موقع برای شب قدر و نزول یکباره قرآن. شبی که از هزار شب بهتره. شب تجدید پیمان.

***

پ.ن : امسال نیز کوچه گردان عاشق  برقراره. سه شنبه. شب ۲۱ ام. فرهنگسرا بهمن. تالار شهید آوینی. افطار به بعد.

گفت می خواستم ولی دیگه نشد. پاگیر شدم.

چند بار ازش پرسیدم همین را گفت. حدس زدم چی شده

بهش گفتم چطور ؟

گفت آخه من ماه پیش عقد کردم

مبارکه

حسین عبدالهی هم ...

امروز که تو کارخونه قدم می زدم نمی دونم چرا یاد یکی از روز های خدمت نامقدس سربازی افتادم. نگهبان بودم. با یه سرباز صفر دیپلمه که آموزشی اش را تو پرندک تموم کرده بود داشتیم گپ می زدیم. حرف های خوبی زد. کلی از سختی هایی که کشیده بود گفت. می گفت" آدمی زاد موجود عجیبیه. دو تا خصلت عجیب داره که به دردش می خوره. یکی اینه که تو سرمای سیبری و گرمای استوا عادت می کنه و دوم این که فراموش کاره. من خیلی بدبختی کشیدم تو پرندک ولی الان حالم خوبه. همه اش شده خاطره..." من هم فقط سر تکون می دادم و خوشم اومده بود. طفلک گفت"من به عشق یه نفر اومدم خدمت تا کلکش را بکنم بره ..." تو دلم گفتم حالا اون یه نفر اصلا خبر داره از عشقت یا می خواد بعد این همه بدبختی کشیدنت بگه نوچ؟!. ... دوران جالبی بود ولی دوست دارم تکرار نشه. راستی یه سوال. چرا وقتی چند نفر توهم برشون می داره که یه نفر عاشق شده هی بهش می خندند و بهش تبریک می گن ؟ مگه عشق خنده داره ؟ مگه لذت داره ؟ مگه تبریک داره؟ نگین چرا نوشتی ها. آخه یکی از بچه ها یه متنی نوشته بود و توش پرسیده بود عشق وجود داره یا نه. آره بابا جون. وجود داره ولی معمولا جالب نیست و خاطرات غیر قابل رجوع از خودش می ذاره! دو تا راه برات می ذاره. یا باید کم بیاری، یا نقش بازی کنی. خب این کجاش خوبه ؟ منظورم اون عشق لوس ه است ها ! با عشق حقیقی کاری نیست.

بگذریم. این روزها داره خیلی ازم انرژی می ره. کجا ؟ نمی دونم. فقط داره می ره. یه نمه بداخلاق شدم. کافی ه بهم گیر بدی تا لوله بشی بیفتی سه کنج. رئیس و کارگر و پیر و جوون و مرد و زن نداره. کم حرف شدم. حسش نیست. یه تحول دیگه هم بهم دست داده. یعنی دو تا

اولی اش این که حالا که رفیقمون روزه سکوت گرفت و من نه روزه سکوت می تونم بگیرم نه انگشت (ایناهاش دارم تایپ می کنم) یه روزه خیلی سخت اختراع کردم که مرد می خوام بگیره. روزه فکر. صبح یه موضوعی موردی چیزی را پیدا کن و سعی کن بهش فکر نکنی. تازه اگه موفق بشی نتیجه اینه که داری به این فکر می کنی که چه جالب از صبح بهش فکر نکردی !!! سخته. نتونستم درست. ولی اگه بشه خیلی جواب می ده.

دومی این که از جمعه ساعت دستم نیست. بچه ها طبق فتوای شیطانی شارمین ازم گرفتنش تا مثلا با نفسم بجنگم. آقا اگه کسی از ساعت ما خبر داره بگه حالش خوبه یا نه !!! من که عین خیالم نیست. چه جالب و تاسف بار! مرحله بعدی فکر کنم روان نویس باشه. هرچند قبلا تا حدی اجرا شد. بی ساعتی هم عالمی داره ها. جالبه که دقیقا همون روز یه عکس ازش گرفته بودم تا کیفیت دوربین موبایلمممممم را امتحان کنم.

پ.ن : دوستان هی چپ و راست حال من را نپرسید. اون قدر پر رو هستم که اگه کمکی لازم بود بخوام.